ماجرای رقم ۱۱ میلیارد تومان
طاهره چنگیز، معاون آموزشی وزارت بهداشت، در ۲۵ شهریور ۱۴۰۵ درباره گروه‌هایی هشدار داد که با عنوان «فروش صندلی تضمینی» در پزشکی و دندانپزشکی تبلیغ می‌کنند. به گفته او، رقم‌هایی که این گروه‌ها مطرح کرده‌اند تا ۱۱ میلیارد تومان هم رسیده است. این رقم، قیمت رسمی یک صندلی دانشگاه نیست و به‌تنهایی نشان نمی‌دهد پذیرشی در برابر پول انجام شده باشد.
وعده قانونی بودن را باور کنیم؟
به گفته معاون آموزشی وزارت بهداشت، هیچ دانشگاهی سهمیه پذیرش بدون کنکور را به شرکت، مؤسسه یا فردی واگذار نکرده است. عبارت‌هایی مانند «سهمیه وزارت بهداشت»، «قرارداد با دانشگاه» و «قبولی قطعی با پرداخت پول» باید زنگ خطر باشند. ادعای داشتن آشنا یا راه میان‌بر، مدرک پذیرش رسمی نیست.
پول و اطلاعات را به چه کسی ندهیم؟
پیش از هر پرداخت یا ارسال مدارک هویتی، شیوه پذیرش را در اطلاعیه رسمی همان دانشگاه و سامانه سنجش مربوط بررسی کنید. رسید و قرارداد خصوصی نمی‌تواند جای نتیجه رسمی پذیرش را بگیرد. اگر کسی برای «رزرو صندلی» پیش‌پرداخت یا تصویر مدارک می‌خواهد، اول اصالت ادعایش را از دانشگاه یا مرجع پذیرش استعلام کنید.
بازار وعده‌ها از کجا گرم می‌شود؟
اضطراب اعلام نتیجه و تقاضای بالای پزشکی، زمینه تبلیغات «قبولی تضمینی» را فراهم می‌کند. پرسش اصلی این نیست که رقم تبلیغ چند میلیارد است؛ این است که چه مدرک رسمی و قابل استعلامی برای پذیرش وجود دارد. برای نمونه دیگری از شیوه‌های سوءاستفاده از داوطلبان، گزارش فروش سؤال کنکور را بخوانید.
منابع این پرونده
این مطلب جمع‌بندی و بازنویسی تحریریه از منابع بالاست و گزارش میدانی اختصاصی نیست.